tag:blogger.com,1999:blog-290006472011-10-10T19:11:28.134+03:00In Solitude's Eternal Bliss...Together We Shall Not ExistElemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.comBlogger191100tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-27797124594393416382007-09-11T23:16:00.000+03:002007-09-11T23:30:59.319+03:00Ελπίδα, ελπίς παντοτινά χαμένη, εκεί που κείτεσαι νεκρή απ'όνειρα.<br />Με την σάρκα εκτεθειμένη, βορά στα όρνεα.<br />Εκεί που ο αέρας ψιθυρίζει πένθιμα το όνομα σου, μα εσύ δεν τον ακούς, δεν βλέπεις του ουρανού το χρώμα.<br />Τα σύννεφα αλλάζουν ,μεταμορφώνονται σε έναν χορό συναισθημάτων.<br />Κοίτα πως εναλλάσονται οι μορφές τώρα που με απάθεια αυτοκτόνησες.<br />Τα μαλλιά και η σάρκα σου τροφή στο χώμα, να θρέψουν την ερειπωμένη γη.<br />Γυμνή, χλωμή σχεδόν αόρατη γεννίεσαι με τις μέρες , πεθαίνεις με τις νύχτες , μες στις λύπες , στα δάκρυα , στον πόνο που καιροφυλακτεί σφαδάζωντας εντός σου .<br />Κουράστηκες να περιφέρεσαι.<br />Τα πόδια σου μάτωσαν.<br />Τα χείλη σου σφράγισαν , τα μάτια σου σφάλισαν σαν παραθυρόφυλλα ενός ερειπωμένου κάστρου.<br />Τους θρήνησες όλους, τους έθαψες και τους ανέστησες αμέτρητες φορές, μέχρι που με σθεναρή θέληση ,όταν δεν είχες τίποτα άλλο πια να πεις , όταν δεν είχες τίποτα περισσότερο να προσφέρεις απο το λιγό, όταν εσύ η ίδια σκότωσες με θλίψη την ελπίδα μέσα σου , πεθαίνεις όντας ήδη νεκρή και μάταια.<br />Φτωχή ελπίδα , μονολογεί η πρώτη πρωινή ψιχάλα<br />Ελπίς μάταια και νεκρή εις τους αιώνας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-2779712459439341638?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-45976898257590369272007-09-11T21:47:00.000+03:002007-09-11T22:10:34.545+03:00Έφθασε φθινόπωρο.<br />Οι εποχές αλλάζουν και χάνονται όπως οι άνθρωποι.<br />Ένα γλυκό αεράκι φέρνει απο το παράθυρο αναμνήσειςω παρέα με κιτρινισμένα φύλλα.<br />Οι λέξεις υποτονικές ταξιδεύουν απο χείλη σε χείλη μέχρι να βρούν το στόμα που θα έχει την δύναμη να τις αρθρώσει, το χέρι που θα έχει την δύναμη να τις πραγματοποιήσει.<br />Μέχρι τότε θα παραμένουν απλές λέξεις,χωρίς νόημα ,χωρίς λόγο ύπαρξης.<br />Στοιβαγμένες στα σεντουκία της ψυχής και του νου, ξεθωριασμένες απο τον χρόνο.<br />Έχει έρθει φθινόπωρο.<br />Τα πρώτα γκρίζα σύννεφα θα καλύψουν τον ουρανό , υπενθυμίζωντας την μοναξία και τον ανθρώπινο πόνο.<br />Η πρώτη φθινοπωρινή βροχή σαν χείμαρρος θα πέσει ξεπλένωντας τις τύψεις απο τα μάτια όλων.<br />Μα άραγε θα μείνει ένα καθάριο βλέμμα,σαν κείνο που καθρεφτίζει τις ψυχές?<br />Μα άραγε θα υπάρξει ένα άγιο χέρι , σαν κεινα που γιατρεύουν τις πληγές ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-4597689825759036927?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-3757561381545093132007-08-01T21:59:00.000+03:002007-08-01T22:27:45.803+03:00Καθισε αναπαυτικά, υπό το σεληνόφως.Δεν είναι ανάγκη να μιλάς, απλώς να ακούς .Θα σου διηγηθώ μια ιστορία, ένα παραμύθι χωρίς όνομα και τέλος.Ενα παραμύθι που δεν αρχίζει με την φράση "Μια φορά και έναν καιρό", γιατί επαναλαμβάνεται και διαιωνίζεται.<br /> Κάποτε, ίσως στα ονείρα μας , ίσως στις πιο απόκρυφες σκέψεις μας , ίσως βαθιά μέσα μας απο ανάγκη για κάτι χειροπιαστό, δημιουργήσαμε την ελπίδα. Πολλές φορές την σκοτώσαμε και άλλες τόσες την αναστήσαμε , γιατί πολύ απλά ήταν και είναι ερμαιό μας.Είχαμε κάτι να πορευόμαστε, μα και όταν δεν είχαμε δημιουργούσαμε για να συνεχίσουμε αυτή την πορεία.Πορεία προς το γνωστό και το δοκιμασμένο, πορεία προς το άγνωστο, χωρίς προορισμό με παρέα την ελπίδα.<br /> Μα έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι.Τείνουμε να καταστρέφουμε ότι καλό δημιουργούμε. Δεν μπορούμε να είμαστε κύριοι του εαυτού μας , αλλά χρηζουμε τον εαυτό μας σωτήρα των αλλών.Α πο την στιγμή που ότι πέφτει στα χέρια μας , στην σκέψη μας γίνεται στάχτη.Ότι αγαπάμε το σκοτώνουμε με ευφάνταστους τρόπους, κάθε μέρα ,κάθε ώρα που κηδεύσαμε μετά απο τόσο κόπο και την ίδια την αγάπη. Δεν έχουμε είδωλο στο καθρέφτη γιατί ξεχάσαμε ποιοι είμαστε αληθινά. Τόσα πρόσωπα για τόσα συναισθήματα, μα το πραγματικό , εκείνο με τις ρωγμές και τις πληγές δεν το φανερώνουμε γιατί πονάει. Πονάει αυτούς που το κατέχουν, πονάει και όλους εκείνους που το θωρούν ως είναι πραγματικά. Μα τι πονάει περισσότερο τελικά το φαίνεσθαι ή το είναι?Και πως να απαλλαγείς απο το είναι ?Το φαίνεσθαι το καλύπτουμε με αμφιέσεις , με προσωπεία , με τις βαριές ενδυμασίες της υποκρισίας. Το είναι όμως κάπου μέσα σου αγωνιά, παλεύει να φανερωθεί και εσύ το πνίγεις με τα ίδια σου τα χέρια ,σκοτώνεις ενα κομμάτι απο τον εαυτό σου, χάνωντας τον ιδίο σου τον εαυτό μέσα σε αυτό τον πνιγμό,χανωντας τον προορισμό σου. Ποια μάσκα να φορέσω απόψε, απόψε που τίποτα δεν είναι ίδιο για να μπορώ να μ'αντικρύσω?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-375756138154509313?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1164596918857209722006-11-27T05:05:00.000+02:002006-11-27T05:08:38.876+02:00<em><span style="color:#000000;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffffff;">Όνειρα κεντημένα σε πορσελάνη </span></em><br /><em><span style="color:#ffffff;"></span></em><br /><span style="color:#ffffff;">Καθισμένη στον σκονισμένο βελούδινο μπορντό καναπέ.<br />Με το φόρεμα της αφημένο στα χέρια του χρόνου, κιτρινισμένο από τον καπνό των τσιγάρων ,τσαλακωμένο από τα ζευγάρια χέρια που περιεργάστηκαν τις πτυχές και τις δαντέλες του<br /><br />Μια κούκλα, πορσελάνινη ,κομψοτέχνημα μιας εποχής χαμένης στην δύνη του χρόνου, καθισμένη με τα χέρια να κρέμονται στο κενό ,άψυχα και κρύα σαν τα χείλη του θανάτου…αναμένει ένα ακόμα ψεύτικο χέρι ,να αγγίξει τις ρωγμές των χεριών της, και ας σπάσουν σε χιλιάδες μικρά κομμάτια ακατέργαστης σάρκας αναμειγμένης με πόνο και αίμα.<br /><br />Με το βλέμμα στραμμένο στο παράθυρο ,στα σφαλιστά βαριά ξύλινα παντζούρια και στις σκοροφαγωμένες κουρτίνες ,ονειρεύεται με ανοιχτά τα μάτια πως αισθάνεται, αναπνέει, ζει και ελπίζει…και ας είναι μέσα της νεκρή και άδεια. Ονειρεύεται πως είναι έξω στον δρόμο και αναπνέει τους ήχους και τα αρώματα αυτής της κλειστοφοβικής πολιτείας Πως σέρνει τα βήματα της στα μικρά πλακόστρωτα στενά γεμίζοντας την νύχτα με το τραγούδι των τακουνιών της.<br /><br />Προσπαθεί να δακρύσει, αλλά το ψεύτικο χαμόγελο που της καρφίτσωσαν στο μέτωπο σαν σημάδι, της υπενθυμίζει πως είναι νεκρή, άψυχη ύλη και πως ο σκοπός της δημιουργίας της είναι η προσφορά χαράς και ευχαρίστησης στον εκάστοτε ιδιοκτήτη που την περιεργάστηκε με προσοχή και ύστερα την πέταξε σε μια γωνία αφήνοντας της να υποφέρει σιωπηλά .<br /><br />Εστιάζει το βλέμμα στον τοίχο, στις ρωγμές και στην υγρασία του ,οσμίζεται την εγκατάλειψη και τον θάνατο σε αυτό το σπίτι που μοιάζει με τούβλινο φέρετρο , που μέρα με την μέρα γεμίζει καρφιά από όνειρα. Αναζητεί στον θρήνο της νύχτας κάποιο αστέρι ετοιμοθάνατο, να κάνει μια τελευταία ευχή.<br /><br />Παρακαλεί το αγέρι να εμφυσήσει μέσα της , την πρώτη πρωινή πνοή. Να μπορέσει να απλώσει το χέρι της στον πρώτο περαστικό ζητιανεύοντας σαν σκυλί για λίγη αγάπη και ας σπάσει στην στιγμή σε χιλιάδες μικρά κομμάτια γυαλιού και ονείρου .<br />Παρακαλεί τους περαστικούς σιωπηλά, ικετικά, με τα άψυχα μάτια της να την ελευθερώσουν από αυτή την φυλακή που χτίστηκε ακούσια .Σκεύος ηδονής και άηχης οδύνης προς τέρψη τον παρευρισκομένων. Ο θαυμασμός αγκαλιασμένος χορεύει με τον θάνατο ένα βαλς ντυμένο με νότες σπασμένες και αιχμηρές σαν ξυράφια.<br /><br />Μέσα της σπάει. Η ανοχή της καταρρέει σαν κάστρο από τραπουλόχαρτα. Η αντοχή της και η ελπίδα της κρεμασμένες αιωρούνται από τα κλαδιά της λήθης, ονειροπαγίδες που καλωσόρισαν εγκάρδια τον εφιάλτη . Μετράει δευτερόλεπτα, στιγμές και ζωές που δεν έζησε ,ζωές και αισθήσεις που θα ήθελε να ζήσει , έρωτες και μίση που δεν γνώρισε.<br />Θρηνώντας σιγοτραγουδάει<br /><br /></span><span style="color:#ffffff;"><em>«1..2..3…το γυαλί έγινε σάρκα<br />4…5…6… η καρδιά που ραγίζει και σπάει<br />7…8..9…απόηχος ονείρου εφιαλτικού πως μοιάζει<br />10…η πνοή που πετάει και εξαφανίζεται στης σιωπής το σκοτάδι…<br /><br /></em>Ένας κρότος και όλα τελείωσαν….είναι η καρδιά που ραγίζει και σπάει.<br />…..Από όνειρα ανεκπλήρωτα….από τον βουβό αναστεναγμό της μοναξιάς….<br />Από τον θρήνο της ίδιας σου της ύπαρξης….Κομμάτια από την ίδια σου την καρδιά, πεταμένα στο πάτωμα σαν σκουπίδια….. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-116459691885720972?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1163806757171133402006-11-18T01:23:00.000+02:002006-11-18T01:39:17.190+02:00Στο σκοτάδι...<br />Εκεί,που κάθεσαι ξαπλωμένος<br />και ακούς τις σκέψεις σου και την σιωπή σου.<br />Εκεί που τα ματία σου, δεν δακρύζουν,<br />δεν σφαλίζουν,<br />δεν καθρεφτίζουν, την ψυχή σου.<br />Εκεί που κείτεσαι καταδικασμένος <br />με τα δεσμά της τρέλας να κοσμούν<br />σαν βραχιόλια τους καρπούς των χεριών σου<br />και τους άκαρπους κόπους σου.<br />Εκεί που οι εφιάλτες απειλούν να σε πνίξουν <br />και νιώθεις στο δέρμα σου <br />το μακάβριο γρατσούνισμα των νυχιών τους.]<br />Εκεί που το δωμάτιο μικραίνει ασφυκτικά <br />κλέβοντας ανάσες και αναστεναγμούς <br />και τρέφεται απο την απόγνωση και τους υδρατμούς του φόβου σου .<br />Εκεί που λυσσάς ,ματώνεις ,ξεψυχάς ,πονάς ,<br />κάτω απ'την σάρκα σου.<br />Εκεί....<br />Στο σκοτάδι...στο τίποτα...<br />Στις σκιές που χορεύουν στους τοίχους <br />Σε κανέναν...Για κάνεναν...<br />Ποτέ.....Και τώρα και για πάντα....<br />Στην σιωπή...<br />Στην απομόνωση που σε φυλακίζει ...<br />Στο ουρλιαχτό που σε πνίγει...<br />Στην μοναξία που συνθλίβεται σαν βροχή,σαν δάκρυ, σαν γυαλί....<br />Να κοπεί...Μια στιγμή...Μια ανάμνηση...Μια παραίσθηση <br />Στην αιωνιότητα....και στο τελός..<br />Στο γκρι του Θανάτου....<br />Εγώ και εσύ...<br />Εγώ στο εδώ <br />Και εσύ στο τίποτα....<br />Εγώ το τίποτα.....<br />Και εσύ τα πάντα...<br />Η αρχή,η στιγμή,η ζωή....<br />Εκεί...<br />Στο σκοτάδι που θρηνείς ,δέσμιος του τίποτα...<br />Στην φυλακή σου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-116380675717113340?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1162248713195773182006-10-31T00:45:00.000+02:002006-10-31T00:51:53.213+02:00Κάθομαι στο σκοτάδι.<br />Στην πολυθρόνα την παλιά,την ξεχαρβαλωμένη με τα σκισμένα μπράτσα.<br />Εκεί που με άφησες. <br />Με το πρόσωπο γεμάτο δάκρυα.<br />Σε ένα δωμάτιο μουχλιασμένο από την υγρασία του πόνου.<br />Του πόνου που σου προξένησα ,του πόνου που χάραξες με το φευγιό σου.<br />Άγγιγμα και χαρακιά.<br />Πληγή και Αίμα.<br />Κοιτάζω από το παράθυρο.<br />Περιμένω ακόμα να έρθεις ντυμένος με υποσχέσεις.<br />Μα δεν έρχεσαι, δεν θα έρθεις και το ξέρω.<br />Ο πόνος ριζώνει μέσα μου.<br />Στενός κλοιός που με πνίγει.<br />Ερείπωσα μέσα μου. <br />Στοίχειωσα αυτό το σπίτι και στοιχειώθηκα από εσένα <br />Από τα βήματα σου, τα χάδια σου ,τα λόγια σου τα ανούσια <br />Το άρωμα σου το ανακατεμένο με τον ιδρώτα <br />Τις λέξεις σου,<br />Τις μπερδεμένες,τις στολισμένες στην άκρη των μαλλιών μου.<br />Σε νοστάλγησα απόψε…..<br />Λησμόνησα την μορφή σου <br />Την σκιά σου στον τοίχο. <br />Τους ήχους από τα γέλια σου.<br />Τους ψίθυρους σου.<br />Και τα αναφιλητά στον ύπνο σου απάνω.<br />Τα φιλία που σου εδίνα στα μάτια, να ρουφήξω τον πόνο σου<br />Να ξορκίσω τους εφιαλτές.<br />Σε λησμόνησα απόψε.....<br />Λησμόνησα μαζί και εμένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-116224871319577318?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1160427116258643872006-10-09T23:34:00.000+03:002006-10-13T22:37:11.006+03:00Αυτές τις νύχτες που η βροχή μαστιγώνει τους δρόμους .<br />Η σιωπή έγκλειστη σε τέσσερις τοίχους ματώνει.<br />Η μοναξία γλείφει το κουφάρι της θρηνώντας.<br />Πληγή της πληγής μου.<br />Νότες μου χαμένες,σεργιανισμένες στο κορμί της νύχτας.<br />Μελωδία μου στοιχειωμένη απο θύμησες και κλάμματα.<br />Πληγή στην πληγή μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-116042711625864387?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1160254836941507312006-10-07T23:16:00.000+03:002006-10-08T00:00:36.956+03:00Θα μπορούσε να αποτελεί παραμύθι(που αποτελεί δηλαδή),αλλά αποτελεί και αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.Ο άνθρωπος διαθέτει δύο πλευρές, την όμορφη και την λιγότερο όμορφη, γιατί αρκετές φορές μέσα απο την ασχημία αναδύεται η ομορφιά.Οι καθημερινές σχέσεις του ατόμου διέπονται απο συναναστροφές με διαφόρων ποιότητας ανθρώπους.Τουλάχιστον ποιότητα για εμένα δεν είναι η μόρφωση ή κοινωνική καταξίωση του καθενός ή κουλτούρα την οποία διάθετει ,αποτελούν μέρος αλλά όχι τόσο βασικό και καθοριστικό.Η ποιότητα του ανθρώπου καθορίζεται απο τις πράξεις και τα λεγομένα του΄,στο στάδιο βέβαια που μπορεί να τηρεί και να εκπληρώνει και τα δύο.Γιατί τα λόγια χορταίνουν τον ακροατή,αλλά οι πράξεις είναι εκείνες που καθοριζούν την μετέπειτα εξέλιξη στην πορεία μιας σχέσης σε οποιοδήποτε επίπεδο είτε φιλικό/επαγγελματικό/διαπροσωπικό.<br />Κανείς δεν είναι αλάνθαστος, όλοι σφάλλουμε,αλλά το θέμα είναι να παραδεχόμαστε το λάθος ,να προσπαθούμε να το διορθώσουμε και σίγουρα να μην το επαναλλάβουμε αφού γνωρίζουμε τις συνεπείες του. Κι όμως παρ όλα αυτά τυχαίνει κάποιες φορές να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.Στην περίπτωση αυτή το "επανάληψη μητηρ μαθησεως" δεν ισχύει,συνήθως γιατί το αποτέλεσμα είναι επίπονο και μας κοστίζει την απωλεία προσώπων που ίσως αποτελούσαν κάτι σημαντικό για εμάς.Και όμως συνεχίζουμε σε μια λανθάνουσα πορεία...Το μεγαλείο του ανθρώπου ,είναι να συγχωρεί ειλικρινά.Στην εποχή μας όμως ο άνθρωπος είναι καχύποπτος δεν συγχωρεί δεν ανοίγεται δεν αφήνεται ακόμη και αν το επιθυμεί.Έχουν δει πολλά τα μάτια του και ξέρουν.Και η ζωή δεν είναι καθόλου παραμυθί με αίσιο τέλος (τουλάχιστον για αρκετούς).Ότι ραγίζει δεν ξανακολλάει παρ όλη την καλή θέληση, γιατί πάντα μέσα θα φωλιάζουν τα απομεινάρια της καχυποψίας.Το σαράκι που μέρα με την μέρα κατατρώει την ανθρώπινη ύπαρξη...Αυτό το ζωύφιο και το άλλο το μικρόβιο της ζήλιας που εκολλάπτεται σιγά σιγά μέσα μας για να εμφανιστεί σε ανύποπτη στιγμή παρουσιάζωντας και το λιγότερο καλό μας πρόσωπο.Η ζηλία αγκαλιάζει τον φθόνο.Φθονούμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε.Που γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν θα αποκτήσουμε.Και αντί να παραδειγματιστούμε,να το θέσουμε ως στόχο για να το αποκτήσουμε με θεμιτά μέσα ,σπέρνουμε την διχόνοια για να βγούμε ανώτεροι και αλώβητοι.Άνθρωπος, οι δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος.Μικροπρεπείς μέσα στο μεγάλειο που τους ορίζει η ίδια η υπάρξη τους.Δολοφόνοι με αγγελικά πρόσωπα.Δολοφόνοι ονείρων,σχέσεων.Αυτόχειρες της ίδιας τους της ύπαρξης. Δημιουργούν προβλήματα ανύπαρκτα, προς τέρψη του εγωισμού τους, πρός προβολή της ανυπαρξίας τους.Ότι φαίνεται δεν υπάρχει και ότι υπάρχει καταρρέει σε μια στιγμή.Την στιγμή εκείνη που καθορίζει ο άνθρωπος να αποκαλυφθεί απογυμνωμένος απο τα πέπλα της σοβαροφάνειας, της δήθεν καλοσύνης. Αποκαλύπτεται γυμνός και θρασύς.Και κακεντρεχής.Η ομορφία του δεν υπάρχει πια .Η ασχήμια του είναι στο προσκήνιο, η μόνη πραγματική ηθοποιός της παράστασης που διάλεξε να παίξει. Πόσο γνώριμο είναι τότε το συναίσθημα της απογοήτευσης?Πόσο καίνε τα μάτια που επι καιρό δεν θέλανε να δούνε την αληθεία. Αλλά ίσως φταίει και ο ίδιος ο άνθρωπος που διάλεγε να βλέπει εκείνη την πλευρά του νομίσματος, την όμορφη ,την γυαλιστερή και αγνοούσε πεισμάτικα την άλλη,την σκουριασμένη.Άλλωστε για αυτό υπάρχουν οι άνθρωποι για να μας θυμίζουν πως το νόμισμα έχει δύο πλευρές και ο καθρέφτης δύο όψεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-116025483694150731?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1160127622720756102006-10-06T12:39:00.000+03:002006-10-06T12:40:22.746+03:00<strong>Αν και στην αρχή την προβλημάτισε το τηλεφώνημα, συνέχισε την δουλειά της κοιτάζοντας πότε το ρολόι της και πότε τον Γ. από το απέναντι γραφείο που την κοιτούσε με ένα βλέμμα που πέταγε σπίθες από τον πάθος ,γλείφοντας με την άκρη της γλώσσας του, τα ανύπαρκτα χείλη του. «Ξέρω τι σκέφτεσαι μαλάκα», είπε από μέσα της, «αλλά αυτό που θες, δεν θα το αποκτήσεις ποτέ».Μια απλή σκέψη, μια ηχηρή σιωπή. Αντ’αυτού όμως του ανταπέδωσε ένα χαμόγελο. Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε .Το σήκωσε και με την ναζιάρικη φωνή της απάντησε «Παρακαλώ?».Το μόνο που άκουσε ήταν ένας βαθύς αναστεναγμός, σαν κάποιον έγκλειστο σε κελί της αβύσσου, που παρακαλεί για απελευθέρωση. Έκλεισε αμέσως το τηλέφωνο. Δεν είχε καμία όρεξη για πλάκες, ήθελε να τελειώνει γρήγορα την δουλεία της, να πάει σπίτι να ξεντυθεί και να βγει στα μπαράκια της πόλης προς την εύρεση του καθιερωμένου πλέον ,καθημερινού σεξ. <br /> Η ώρα πέρναγε αργά και βασανιστικά, σαν κάποιο αόρατο χέρι να εμπόδιζε τους δείκτες του ρολογιού να κινηθούν μπροστά. Και ο χρόνος κουράστηκε. Χώθηκε πάλι στα χαρτιά και στους αριθμούς της. Αφοσιώθηκε τελείως στον ρυθμό του ρολογιού. Τικ τακ, τικ, τακ. Σαν βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Το κεφάλι της πονούσε ακόμη. Συνήθως οι ασπιρίνες την έπιαναν αμέσως, αλλά τώρα κάτι δεν πήγαινε καλά. Kαταπραυντικό της ψυχής και του σώματος. Μπορεί η κούραση, η καθημερινή ρουτίνα, πολλά μπορεί αλλά εκείνη την στιγμή δεν μπορούσε να αιτιολογήσει λογικά τον πονοκέφαλο. Χαλάρωσε και έγειρε το κεφάλι της πίσω στην καρέκλα. Ο πόνος εντάθηκε . Ακούμπησε το χέρι της απαλά ψηλαφίζοντας το πίσω μέρος του λαιμού της . Στο άγγιγμα της πληγής σάστισε. Ανακατεμένο αίμα με τρίχες και πύων. Πληγή ανεξήγητη .Δεν ήξερε πως προκλήθηκε. Σηκώθηκε απότομα από την καρέκλα, φανερώς εκνευρισμένη. Πήρε τα πράγματα της και έφυγε ,με σκοπό να επισκεφτεί το πιο κοντινό νοσοκομείο για να την εξετάσει κάποιος γιατρός. «Αν με ζητήσει ο Αδόλφος, πες του ότι μου έτυχε κάτι σημαντικό και θα λείψω»,είπε στον Γ. που την κοίταζε σαστισμένος ,καθώς απομακρυνόταν από το γραφείο .<br /> Κατέβηκε από τις σκάλες τρέχοντας και μπήκε στο αμάξι κατευθυνόμενη προς το ποιο κοντινό νοσοκομείο. Άγγιξε πάλι το λαιμό της και στην θέα του αίματος στα δάχτυλα της , ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει, αλλά συγκρατήθηκε. Η πληγή στην ματαιοδοξία της ήταν βαθύτερη από όσο νόμιζε. Ο δρόμος τώρα έμοιαζε μακρινός, μια ελαφριά ζαλάδα της κάλυπτε τα μάτια. Ο φόβος την είχε σκιάσει. Ανυπομονούσε να φτάσει στο νοσοκομείο να της εξηγήσουν πως προήλθε η πληγή,,, Αλλά ο δρόμος απλωνότανε μπροστά της σαν απέραντος λαβύρινθος γεμάτος εμπόδια. Και εκείνη δεν είχε τον μίτο της Αριάδνης για να βγει .<br /> Όταν επιτέλους έφτασε στον προορισμό της, σταμάτησε το αυτοκίνητο άγαρμπα λίγο πιο έξω από την κεντρική πύλη του νοσοκομείου, με ανάμενα τα alarm και το κλειδί στην μηχανή. Τέτοια λάθη δεν τα συγχωρούσε στον εαυτό της, όμως τώρα ένιωθε το αίμα να κυλάει στην ραχοκοκαλιά της και ανατρίχιαζε. Η απάντηση πρέπει να δοθεί εδώ και τώρα διέταξε τον εαυτό της, που τον έπιασε σε μια σκοτεινή γωνία μέσα της να κλαίει σαν μικρό παιδί . Πέρασε γρήγορα την πόρτα του νοσοκομείου με τα τακούνια της να βουλιάζουν στα πλακάκια σαν σε βούρκο. Βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη πόρτα, ξεθωριασμένη εδώ και καιρό, απ έξω κόσμος περίμενε τον γιατρό, σαν να περίμενε τον Σωτήρα. Με το βλέμμα της θλίψης και του πόνου, ψάχνανε να ανταμώσουν το βλέμμα εκείνο που μέσα του θα κούρνιαζε η ελπίδα, και δεν ήταν άλλο από το παγερό βλέμμα του γιατρού.. Δεν μπορούσε να περιμένει τόσο κόσμο. Είχε φύγει βιαστικά από το γραφείο και η επίπληξη που θα άκουγε το πρωί θα άκουγε το πρωί δεν φαινόταν, πλέον να την απασχολεί. Διέσχισε αποφασιστικά τον διάδρομο κατευθυνόμενη προς το ιατρείο, κλείνοντας τα αυτιά της στις κατάρες και στις βρισιές που ξεστόμιζαν οι αγανακτισμένοι ασθενείς. Μπήκε χωρίς να χτυπήσει. Ήθελε να κάνει την παρουσία της αισθητή, αν και ήξερε πως μια γυναίκα του αναστήματος της και της δικής της χάρης δεν περνούσε εύκολα απαρατήρητη. <br />«Έχω ασθενή ,δεν βλέπετε κυρία μου, σας παρακαλώ περάστε έξω», είπε ο γιατρός με ένα αυστηρό ύφος, πίσω από τα χοντρά βρώμικα γυαλιά του. Ένα ανθρωπάκι μίζερο, ανάξιο προσοχής κι όμως αυτή την στιγμή τον είχε τόσο ανάγκη ‘Σας παρακαλώ», είπε χαμηλόφωνα,΄{δεν θα σας απασχολήσω ,απλώς θέλω να κοιτάξετε αυτή την πληγή στο λαιμό μου, και τον κοίταξε με ένα θλιμμένο ικετευτικό ύφος . Ο γιατρός σηκώθηκε από την καρεκλά του κουτσώναιντ ς και πλησιάζοντας την. Της ζήτησε να σηκώσει τα κατακόκκινα φρεσκοβαμμένα μαλλιά της και εκείνη τον υπάκουσε σιωπηλά. «Κυρία μου, ποιος σας το έκανε αυτό?» ρώτησε ο γιατρός «Δεν, δεν ξέρω» αποκρίθηκε εκείνη κοιτάζοντας τον στα ματιά ,διαβάζοντας την περιέργεια του.{Κάποιος σας στιγμάτισε με πυρακτωμένο σίδερο }.Συνέχιζε να τον κοιτάει με τα μεγάλα της πράσινα μάτια. «Θα σας βάλω αυτή την αλοιφή που θα επουλώσει την πληγή, αλλά το σημάδι δεν θα φύγει. Θα μείνει πάνω σας σαν σφραγίδα.»Έγνεψε συγκαταβατικά, ενώ προσπαθούσε να σκεφτεί ,αν τις τελευταίες μέρες είχε λάβει μέρος σε κανένα σαδομαζοχιστικό όργιο, όπου οι «αφέντες», συνήθιζαν να στιγματίζουν τις σκλάβες τους, σαν ένδειξη υποταγής και αφοσίωσης.<br /> Βγήκε από το ιατρείο ευχαριστώντας τον γιατρό και πέρασε από τον διάδρομο όπου οι αγανακτισμένοι ασθενείς ,την κοιτούσαν σαν όρνεα έτοιμα να την κατασπαράξουν. Δεν ανταπέδωσε κανένα βλέμμα. Δεν ανταποκρίθηκε στις βρισιές του όχλου. Συνέχιζε να περπατάει ,κοιτώντας ευθεία μπροστά ,στον ατελή διάδρομο. Όταν πλέον έφτασε στο αμάξι της, ένιωθε μια παράξενη αίσθηση ασφάλειας .Άναψε γρήγορα την μηχανή και κατευθύνθηκε προς το σπίτι, χωρίς μουσική. Μόνο εκείνη συντροφιά με τις σκέψεις της .Η πόλη ξαφνικά της έμοιαζε αφιλόξενη και απόμακρη. <br /> Φτάνοντας σπίτι συνάντησε πάλι την κυρία Γ. η οποία έπαιρνε την αλληλογραφία της. Δεν της μίλησε, δεν την κοίταξε καν. Εκείνη την στιγμή δεν την απασχολούσε η κωλογρία με τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις της. Ανέβηκα τα σκαλιά σέρνοντας τα βήματα της. Ήταν καταβεβλημένη και ψυχικά και σωματικά .Για πρώτη φορά στην ζωή της ένιωθε πως έχανε τον έλεγχο. Πως εκείνη ήταν το παιχνίδι, αλλά δεν ήξερε στα χέρια ποιανού. Μόλις έφτασε έξω από την πόρτα της, μια ακόμα έκπληξη την περίμενε .Ένα μικρό κουτί, ήταν αφημένο στο χαλάκι της εισόδου που από καιρό είχε ξεφτίσει. Ένα μικρό όμορφο κουτί, μια συσκευασία δώρου .Το πήρε στα χέρια της και πέρασε την είσοδο. Το άφησε πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και κατευθύνθηκε στην τουαλέτα με σκοπό να κάνει ένα μπάνιο για να αποβάλει την ένταση και το άγχος της ημέρας . Για πρώτη φορά στον καθρέφτη της αντίκριζε ένα ταλαιπωρημένο πλάσμα, άσχημο με ατέλειες και ρυτίδες .Χτυπημένο από τα βέλη του χρόνου. Στιγματισμένο από την πληγή, που την ένιωθε να μεγαλώνει και να καλύπτει την σάρκα της σπιθαμή, προς σπιθαμή, κάνοντας την να μοιάζει με τσαλακωμένο ύφασμα. Μπήκε στο καυτό νερό και ένιωσε μια αγαλλίαση, έναν εξαγνισμό για όλες τις πράξεις και τα λεγόμενα της. Ξέθαψε από το μυαλό της εικόνες της εφηβείας της, εικόνες ανεμελιάς ,αγνότητας. Εικόνες ενός κιτρινισμένου παραμυθιού στο σκονισμένο ράφι μιας βιβλιοθήκης που κανείς αναγνώστης δεν θα αναζητούσε ποτέ.. Ούτε η ίδια δεν ήξερε ποια ήτανε πλέον. Ακόμα και το είδωλο της στον καθρέφτη ήταν ξένο. Πλαστικό περιτύλιγμα, μιας άδειας καρδιάς. Ένιωσε μια αηδία για τον εαυτό της, αλλά δεν χωρούσε στην ζωή της πλέον η πράξη της μετάνοιας . Δεν χωρούσε καμία πράξη μεταμέλειας. Βυθίστηκε στο νερό , ευχόμενη να πνιγεί και ας μην το επιθυμούσε πραγματικά. Όλες οι επιθυμίες της περιορίζονταν στην σάρκα και στην ύλη, στο φαίνεσθε και όχι στο είναι .Για εκείνη η διαδικασία της ενασχόλησης με το όλο ήταν επίπονη. Βυθίστηκε πιο βαθιά στην μπανιέρα που έμοιαζε απύθμενη. Βυθός με καλά κρυμμένα μυστικά που καλούνταν να εξερευνήσει. Έκλεισε τα μάτια της και βυθίστηκε σε έναν ωκεανό αναμνήσεων, σε έναν τυφώνα συναισθημάτων. Και το ξημέρωμα την βρήκε αποκοιμισμένη στην μπανιέρα της, σε στάση εμβρύου που αναζητεί την ζεστασιά και την προστασία της μήτρας. <br /> Σηκώθηκε κουρασμένη, άρρωστη. Πήρε τηλέφωνο να πει στο γραφείο πως θα απουσίαζε και σήμερα. Ήθελε χρόνο να σκεφτεί , να επαναπροσδιορίσει και να ζυγιάσει τις καταστάσεις. Κάθισε γυμνή στο κρεβάτι της κοιτώντας το πάτωμα που έμοιαζε ότι άνοιγε, αφήνοντας ακάλυπτα τα διαμερίσματα των κάτω ορόφων και την ιδιωτική ζωή των άλλων . Παραισθήσεις και φαντασιώσεις κατέκλυζαν το μυαλό της και στοίχειωναν τα μάτια της . Έτοιμη να κατασπαραχθεί από το στόμα της τρέλας και όμως αντιστεκόταν σθεναρά. Ξαφνικά θυμήθηκε το μικρό άσπρο κουτάκι στο τραπεζάκι του σαλονιού, που ήταν λουσμένο από τις χλωμές αχτίδες του ήλιου, δίνοντας του μια εικόνα ζεστασιάς και οικειότητας. Το έπιασε προσεχτικά στα χέρια της σαν κάτι πολύτιμο, με τρυφερότητα και ένα χαμόγελο αχνοφάνηκε στα χείλη της. Ίσως για πρώτη φορά αληθινό και εγκάρδιο. Έλυσε απαλά την κορδέλα του αφήνοντας να φανεί το περιεχόμενο του. Ένα μικρό κομμάτι ανθρώπινης σάρκας , τυλιγμένο σε ένα λευκό τούλι ,συνοδευόμενο από ένα σημείωμα «Σου ανήκω, και σύντομα, θα μου ανήκεις και εσύ .Αυτή είναι μόνο η αρχή ». Ήταν σίγουρη ότι τρελάθηκε. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της για να εξαφανιστεί ο εφιάλτης, αλλά στο άνοιγμα τους επανήλθε στην πραγματικότητα, αντικρίζοντας αυτό το μακάβριο δώρο από τον άγνωστο αποστολέα. Η μυρωδιά της σάρκας που σάπιζε χώθηκε βαθιά μέσα υπενθυμίζοντας της, πως πρόκειται για την πραγματικότητα και την ζωή και πως δεν επρόκειτο για όνειρο . Άφησε το κουτί στο τραπεζάκι, ανοιχτό. Το κουτί της Πανδώρας είχε ανοίξει. Κατέβασε το ακουστικό του τηλεφώνου και κλείδωσε την πόρτα. Ξάπλωσε στο κρεβάτι της, με τα μάτια καρφωμένα στον καθρέφτη του ταβανιού της. Αναζητούσε το είδωλο της, μα δεν αντίκριζε τίποτα, παρά μια γκρίζα πινελιά στον μαύρο καμβά ενός ζωγράφου. Ήταν σίγουρη, είχε απλώσει το χέρι στην τρέλα και στην παράνοια, αλλά η φωνή της λογικής μέσα της αναρωτιότανε ακόμα «Ποιο άρρωστο, καθίκι το έκανε αυτό?» .<br /> Ξαφνικά η πόρτα χτύπησε .Δεν είχε σκοπό να ανοίξει . Το κουδούνισμα γινότανε όλο και πιο έντονο , αλλά δεν έδωσε σημασία. Σκέφτηκε όποιος είναι θα φύγει, αφού τέτοιες ώρες συνήθως δεν βρίσκομαι σπίτι, αλλά στο γραφείο. Τελικά το φριχτό κουδούνισμα σταμάτησε, σαν κάποιος να το φίμωσε. Τα λίγα δευτερόλεπτα ησυχία που ακολούθησαν, τα διαδέχτηκε ο εκκωφαντικός θόρυβος της κλειδαριάς που παραβιαζότανε . Δεν κουνήθηκε από το κρεβάτι, έκανε την κοιμισμένη ,με σκοπό να ανακαλύψει τις τελικές προθέσεις του αγνώστου. <br /> Ο άγνωστος διέσχισε τον διάδρομο, κάνοντας μια στάση στην κρεμάστρα που άφηνε τα φουλάρια της . Έπιασε ένα , το έφερε στο πρόσωπο του διασφαλίζοντας μέσα του το άρωμα της. Κατευθύνθηκε αργά, πατώντας στις μύτες των ποδιών του, προς την κρεβατοκάμαρα. Εκεί την είδε, ξαπλωμένη, γυμνή με τα λιτά της μαλλιά, σαν κόκκινα άνθη ,να κοιμάται γαλήνια. Η εικόνα του προξένησε μια ευφορία. Ήθελε να την πιάσει αγκαλιά, να την φιλήσει, να της κάνει έρωτα, αλλά κάτι τον εμπόδιζε. Την χάζευε και ένιωθε το πέος του να φουσκώνει μες στο παντελόνι του. Τον έβγαλε έξω και άρχισε να τον παίζει τελειώνοντας ανάμεσα στα μπούτια της. Η αίσθηση του εμετού την κατέκλυσε. Αλλά δεν άνοιξε τα μάτια της να δει ποιος ήταν. Άκουγε μόνο τους αναστεναγμούς του κατά την διάρκεια που τελείωνε προκαλώντας της μεγαλύτερη αηδία . <br /> Έβγαλε ένα μαντήλι από την τσέπη του εμποτισμένο με αναισθητικό και το έφερε απαλά στο πρόσωπο της. Εκείνη προέβαλλε αντίσταση στις ορέξεις του με αποτέλεσμα εκείνος να γίνει περισσότερο βίαιος. Έβγαλε έναν σκουριασμένο σουγιά από την τσέπη του και την απείλησε πως αν δεν τον ακολουθούσε θα πέθαινε. Χωρίς να έχει επιλογή συναίνεσε στο άρρωστο παιχνίδι του αγνώστου που είχε εισβάλει σπίτι της αναστατώνοντας την ζωή της. <br /> Ο άγνωστος την τράβηξε από το χέρι και την έσυρε ως την εξώπορτα γυμνή, με τα ξεραμένα σπέρματα ανάμεσα στα μπούτια της. Ερεθίστηκε πάλι, αλλά άφησε αυτές τις σκέψεις για αργότερα ,οπού θα γινόταν πραγματικά δική του. Εκείνη τον κοιτούσε με δάκρυα στα μάτια και προσπαθούσε να εντοπίσει ίχνος ανθρωπιάς και συμπόνιας στα δικά του ,αλλά το μόνο που αντίκριζε ήταν μια τρεμάμενη λάμψη, σαν λάμπα που επρόκειτο να σβήσει. Την κατέβασε γρήγορα από τις σκάλες. Όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας κοιμόντουσαν αγκαλιά με τις ενοχές και τις ελπίδες τους. Η σιωπή, αυτή που φέρνει ο θάνατος απλωνόταν σαν ομίχλη πάνω και μέσα στο παλαιό οίκημα. Δεν σκέφτηκε να του μιλήσει, να τον ρωτήσει γιατί. Δεν είχε νόημα. Ήταν παιχνίδι στα χέρια του και σαν μαριονέτα την κατηύθυνε σε μια παράσταση άγνωστη. Ίσως να ήταν και η παράσταση της ζωής της. Μόνο που όταν κλείνει η αυλαία δεν προβλέπεται επιβράβευση, αλλά λαιμητόμος. <br /> Την έβγαλε γρήγορα έξω από την πολυκατοικία. Σιγουρεύτηκε ότι δεν περνούσε κανείς περαστικός και την έβαλε γρήγορα σε ένα παλιό φορτηγάκι .Δεν έφερε αντίρρηση. Προσπαθούσε να αποδεχτεί την κατάσταση ,δεν μπορούσε να πράξει και αλλιώς. Δεν έθετε εκείνη τους κανόνες, άλλος τους έθετε και ήταν υποχρεωμένη να τους υπακούσει.<br /> Κατά την διάρκεια της διαδρομής, σε μια πόλη κλινικά νεκρή αναπολούσε στιγμές ευχάριστες, γεμάτες με χρώμα. Κίτρινο, πράσινο, κόκκινο, γαλάζιο. Ανασκάλευε μνήμες και συναισθήματα, σαν χιλιοφορεμένα αρώματα, αναλώσιμα στην δύνη του χρόνου, καταπονημένα από την φθορά της σάρκας. Η διαδρομή της φαινόταν αιώνια. Ένα ταξίδι στο παρελθόν με το κοντέρ σταματημένο στο παρόν να δείχνει μηδενικά χιλιόμετρα, όπως η πορεία της ζωής της. Το φορτηγάκι σταμάτησε έξω από ένα σπίτι που τουλάχιστον εξωτερικά της έμοιαζε ερειπωμένο. Οι τοίχοι άβαφοι ετοιμόρροποι. μια μαύρη σιδερένια πόρτα κρεμόταν απειλητικά από δύο βίδες. Ο άγνωστος της έσφιξε το χέρι και την έσυρε στην είσοδο. Κοίταξε γύρω της προσπαθώντας να καταλάβει που βρισκόταν. Κανένα αναγνωρίσιμο σημείο .Δίπλα από το σπίτι, μισογκρεμισμένα σπίτια και δέντρα ξερά, απειλητικά, με τα κλαδιά τους να ορθώνονται σαν αψίδες. Κάπου εδώ σταμάτησε ο χρόνος και ξεκουράζεται, σκέφτηκε, καθώς πέρναγε την μαύρη σιδερένια πόρτα. Κάπου εδώ αρχίζει και το ταξίδι προς το άγνωστο.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-116012762272075610?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1159245258480819392006-09-26T07:10:00.000+03:002006-09-26T07:50:14.480+03:00Λίγο πριν την πτώση<br />Στην άκρη του γκρεμού<br />Την αγκαλιάζω,σφιχτά.<br />Κολλάω το σώμα μου στο δικό της.<br />Δεν μπορώ να μιλήσω.<br />Η φωνή μου,η ηχώ της αβύσσου.<br />Κανείς δεν είναι πουθενά.<br /><br /><em>Yes I Am Falling<br />How Much Longer Till I Hit The Ground?<br />I Can't Tell You Why I'm Breaking Down....</em><br /><br />Σιωπή.<br />Δάκρυα που χάνονται στον ωκεανό της θλίψης.<br />Μικρή ασήμαντη σταγόνα του όλου.<br />Μικρή ασήμαντη σταγόνα του τίποτα.<br />Εκεί στην άκρη του γκρεμού.<br />Στην αρχή και στο τέλος.<br />Στο τέλος...στο θάνατο...στο μηδέν.<br /><br /><em>I Am The Beggining And The End </em><br /><br />Στο τέλος...<br />Στην αρχή...<br />Στο πουθένα ....<br />Στο τίποτα....<br />Στο κενό...<br />Στην θλίψη....<br />Στην μιζέρια...<br />Στην μοναξία του χρόνου<br />Στον πόνο...<br /><br />Κυλάω σαν βροχή...<br />Και χάνομαι...<br /><br /><em>Fly Away My Hope...</em><br /><br /><br /><embed src="http://h1.ripway.com/mask/MyDyingBride-09-ForMyFallenAngel.mp3" width="175" height="25" type="application/x-mplayer2" loop="true" autostart="true"><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115924525848081939?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1158966111418227512006-09-23T01:52:00.000+03:002006-09-23T02:03:06.413+03:00<strong>Σηκώθηκε από το κρεβάτι. Είχε έναν τρομερό πονοκέφαλο και την αίσθηση ότι κάτι είχε συμβεί, κι όμως την συγκεκριμένη στιγμή δεν μπορούσε να ορίσει εκείνη την παράξενη αίσθηση προσμονής και ανησυχίας ταυτόχρονα. Έστρωσε την ροζ πιζάμα της που την έκανε να μοιάζει με κορίτσι οικοτροφείου, αθώο , από εκείνα με τις φακίδες και της ασουλώποτες κοτσίδες που παίζουν αμέριμνα σε αυλές υπό το γεμάτο καμάρικαι προσοχή, ύφος των γονιών τους. Έπρεπε να σταματήσει με κάποιον τρόπο τον πονοκέφαλο που της είχε ριζώσει στο κεφάλι και να ετοιμαστεί γρήγορα για δουλειά. Κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα. Κοίταξε το πρόσωπο της στον καθρέφτη και σκέφτηκε σιωπηλά « Μπορείς να έχεις όποιον άντρα θέλεις στα πόδια σου, αρκεί ένα λύγισμα της μέσης, ένα πολλά υποσχόμενο βλέμμα και πολλές ανεκπλήρωτες υποσχέσεις» .Άνοιξε το ντουλάπι και κατάπιε δυο ασπιρίνες. Ήταν καλή στην κατάποση, από ότι της έλεγαν όλες οι προηγούμενες σχέσεις της που δεν ήταν και λίγες . Κατευθύνθηκε στην κρεβατοκάμαρα της να στρώσει το κρεβάτι και να ετοιμαστεί για την δουλεία. Την ώρα που σκεφτόταν τι να βάλει, ώστε να προκαλέσει τα βλέμματα του αντρικού πληθυσμού στο γραφείο για πολλοστή φορά, παρατήρησε στην άκρη του κομοδίνου, έναν μικρό άσπρο φάκελο. Τον άνοιξε με ανυπομονησία για το περιεχόμενο που θα αντίκριζε. Δυο λέξεις μόνο ήταν αρκετές για να της εξάψουν την περιέργεια .Δυο λέξεις μόνο αρκούσαν για να κάνουν την καρδία της να χτυπάει πιο γρήγορα από ότι συνήθως. «Σε ευχαριστώ» έγραφε το σημείωμα που έπεσε σαν ξηραμένο φύλλο πάνω στο άσπρο χαλί του δωματίου της που θύμιζε διάδρομο νοσοκομείου. Ποιος έγραψε το σημείωμα ? Τι είχε συμβεί το περασμένο βραδύ ? Θυμόταν μόνο ότι είχε πάει σε ένα μπαρ, μόνη ως συνήθως να ψαρέψει το συνηθισμένο σεξ της μιας νύχτας. Δεν ήθελε λουλούδια και συναισθήματα. Δεν ήταν φτιαγμένη για αυτά Η ματαιοδοξία της δεν της επέτρεπε τέτοια λάθη , όπως συνήθιζε να αποκαλεί την κάθε συναισθηματική εμπλοκή. Θεωρούσε το σώμα της έναν καλοφτιαγμένο ναό στον οποίο ο κάθε άντρας ήταν υποχρεωμένος να προσφέρει την ζωτικότητα του με το ελάχιστο κόστος. Ο τρόπος δεν την ενδιέφερε. Ήθελε απλώς ωμό σεξ , χωρίς συναισθηματισμούς και ρομάντζα. Σκέφτηκε να τηλεφωνήσει στην Λ., κολλητή της από το Πανεπιστήμιο και επίσημη εξομολογήτρια της. Γνώριζε κάθε κίνηση της πριν την κάνει , τον σκοπό της κινήσεως της και το τελικό της αποτέλεσμα. Δυο άνθρωποι διαφορετικοί, με διαφορετικές ηθικές αξίες και προτεραιότητες και όμως κατά περίεργο τρόπο κολλήσανε. Ίσως γιατί δεν είχαν να χωρίσουν τίποτα . Ίσως γιατί παρέβλεπε η μια τα σφάλματα της άλλης. Ίσως από συνήθεια.. Σήκωσε το ακουστικό και σχημάτισε τον αριθμό της Λ.<br />-Έλα, καλημέρα. Κοιμάσαι ?<br />-Όχι , καφέ πίνω πριν φύγω για την δουλειά. Εσύ τι κάνεις? Πως πέρασες χθες?<br />-Αν κρίνω από το σημείωμα που βρήκα μάλλον καλά. Το θέμα όμως είναι ότι δεν θυμάμαι τι έκανα χθες , μήπως μπορείς να με βοηθήσεις ?Η μνήμη μου θυμίζει ξεχαρβαλωμένη βόμβα.<br />-Με πήρες τηλέφωνο και μου είπες ότι ένας ενοχλητικός σε κερνούσε ποτά και εσύ έπαιζες μαζί του. Δεν είχες σκοπό να τον πηδήξεις και αυτόν , μην μου πεις ότι το έκανες !<br />-Δεν θυμάμαι αν το έκανα ή όχι .Αν θυμάμαι καλά δεν ήταν καθόλου εμφανίσιμος . Και αν του είπα κάτι παραπάνω, ώστε να αναπτερώσω την ελπίδα του , ήμουν μεθυσμένη, οπότε δικαιολογούμαι.<br />-Θα βρεθείς καμία μέρα μπλεγμένη με αυτά που κάνεις και εγώ δεν θα μπορέσω να σε ξεμπλέξω. Πρέπει να βάλεις μυαλό. Σχεδόν 40άρησες.<br />-Καλά καλά, τα συζητάμε αυτά άλλη ώρα ,σε αφήνω γιατί πάλι ο Αδόλφος στην δουλεία θα με κράξει ,αν δεν είμαι πάλι στην ώρα μου, είπε η Ζ. και έκλεισε απότομα το τηλέφωνο, ενώ η Λ. από την άλλη άκρη της γραμμής έμεινε να ακούει τον εκνευριστικό ήχο και να απορεί με την συμπεριφορά και την επιπολαιότητα της φίλης της.<br /><br />Η Ζ. ετοιμάστηκε γρήγορα . Έβαλε ένα κολλητό μαύρο ταγέρ και μαύρες γόβες που τόνιζαν τις καλογυμνασμένες γάμπες της. Ήταν κρίμα τόσο λεφτά κάθε μήνα στο γυμναστήριο και στα ινστιτούτα καλλονής να πάνε χαμένα. Έπρεπε να δείξει στον περίγυρο της τι μπορεί να τους προσφέρει και να θέσει το κόστος με το όποιο θα το αποκτήσουν. Ο Κ. λίγο πριν χωρίσουν την είχε αποκαλέσει πουτάνα πολυτέλειας, ο χαρακτηρισμός χάιδεψε ξυστά τα αυτιά της και όπως ήταν αναμενόμενο δεν της προκάλεσε καμία αίσθηση ενοχής , αλλά μάλλον περισσότερο ευχαρίστησης.<br /><br />Κατέβηκε γρήγορα τις σκάλες και στην είσοδο συνάντησε την συγκάτοικο της , την κυρία Γ. που υποβασταζόταν σε μια ξύλινη μαγκούρα. Την καλημέρισε με ένα ψεύτικο χαμόγελο συμπόνιας ενώ από μέσα της σκεφτόταν χαιρέκακα πως εκείνη δεν επρόκειτο να γεράσει πότε.<br />Βγήκε έξω από την πολυκατοικία και κατευθύνθηκε στο αυτοκίνητο. Εκεί την περίμενε μια έκπληξη. Πάνω στο καπό του αυτοκινήτου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο απο άγνωστο αποστολέα.Γύρισε πίσω της, μήπως βρει τον κρυφό της θαυμαστή,αλλά οι δρόμοι άδειοι,μόνο κάτι γάτες νιαούριζαν ,εκδηλώνοντας έτσι την πείνα τους.<br />Το μύρισε σφραγίζοντας μέσα της όλη την ευωδιά του, ενώ το κρατούσε απαλά μην την τρυπήσουν τα αγκάθια του. Κανένα αγκάθι τόσα χρόνια δεν την είχε τρυπήσει. Ούτε από τριαντάφυλλα, ούτε από άντρες. Είχε μάθει να τους παίζει στα χέρια, σαν μαριονέτες. Μπορούσε να διαβάσει τις επιθυμίες τους και να τις ικανοποιήσει, ικανοποιώντας ταυτόχρονα και τον αυτάρεσκο εγωισμό της. Για μια στιγμή την διαπέρασε μια γλυκιά αθωότητα, ένα δευτερόλεπτο μόνο που χάθηκε στην σκληρότητα του χαρακτήρα της. Έβαλε μπροστά το αμάξι με συνοδηγό το κόκκινο τριαντάφυλλο και θυμήθηκε άθελα της τον Μικρό Πρίγκιπα που τόσο της άρεσε όταν το είχε διαβάσει στα παιδικά της χρόνια. Κατευθύνθηκε στους άδειους δρόμους ,με συντροφιά απαλή μουσική να αναδύεται από τα ηχεία. Ένιωθε όμορφα, ένιωθε μια ζεστασιά να πηγάζει από μέσα της και να ξεχύνεται γύρω της, κάνοντας τους δρόμους να μοιάζουν φωτεινοί και πολύχρωμοι παρ όλο το γκρίζο της τσιμεντούπολης.<br /><br />Έφτασε στην δουλειά στην ώρα της. Καλημέρισε τον Αδόλφο (έτσι συνήθιζε να αποκαλεί τον διευθυντή της για τις παρατηρήσεις που τις είχε κάνει κατά καιρούς), με το προσποιητό χαμόγελο της συμπάθειας Κατευθύνθηκε στο γραφείο της κουνώντας επιδεικτικά τον σφιχτό της κώλο, σίγουρη πως τα βλέμματα όλα θα ήταν στραμμένα πάνω του. Χαμογέλασε. Δεν είχε σκοπό να κάνει τίποτα με κανέναν από το γραφείο. Με τους πιο αξιόλογους είχε πηδηχτεί ήδη, στους άλλους απλώς έδειχνε τι δεν θα μπορέσουν να απολαύσουν ποτέ. Ο ναρκισσισμός της δεν της επέτρεπε να αγαπήσει τίποτα άλλο στον κόσμό πέρα από τον ίδιο της τον εαυτό. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν απλώς το μέσω για να επιτύχει τους σκοπούς της. Κάθισε στην καρέκλα της , σταυρώνοντας προκλητικά τις γάμπες της, με αποτέλεσμα ο Γ. που δούλευε στο απέναντι ακριβώς γραφείο να μην μπορεί να ξεκολλήσει το βλέμμα του από πάνω της. Του χαμογέλασε προκλητικά και υποσχόμενα και ας σκόπευε να τον φτύσει κατάμουτρα όπως και τόσους άλλους. «Είμαι μεγάλη πουτάνα »σκέφτηκε .Λίγη αυτογνωσία δεν έβλαψε ποτέ κανένα. Το τηλέφωνο ξαφνικά χτύπησε, αποσπώντας την απο τις σκέψεις της. Από την άλλη άκρη της γραμμής, μια φωνή αντρική, αισθησιακή ,αλλοιωμένη της ψιθύριζε «Θα γίνεις δική μου απόψε» και μετά χάθηκε στην σιωπή. Τρίτη σύμπτωση , σκέφτηκε, άραγε να σχετίζεται με την χθεσινοβραδινή μου περιπέτεια? Μια σκέψη που χάθηκε στον θόρυβο και στους γρήγορους ρυθμούς του γραφείου. Ακόμα και η ίδια δεν μπορούσε να προβλέψει την συνέχεια…..</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115896611141822751?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1158806458631146622006-09-21T05:37:00.000+03:002006-09-21T05:40:58.643+03:00<strong><span style="color:#666666;">Συντροφιά με τις σταγόνες της βροχής που σκάνε στην τέντα ,αργά και οδυνηρά σαν κλάμα σιωπηλό.<br />Εικόνες πολύχρωμες που πετάνε μες στο σκοτάδι, σαν πεταλούδες, βαλσαμωμένες που ξύπνησαν από τον λήθαργο.<br />Ήχοι, θόρυβοι της νύχτας ,εγκλωβισμένοι στο σκοτάδι, κραυγάζουν, θρηνούν μα πνίγονται από τα γερασμένα χέρια της σιωπής.<br />Ένας μικρός θάνατος.<br /> Κανένα δάκρυ για τον εκλιπόντα.<br />Σκέψεις , ανούσιες, ανέκφραστες , ανεκπλήρωτες ,ακολουθούν τα φώτα των οχημάτων ,σε μια διαδρομή χωρίς προορισμό, σε μια πορεία επαναλαμβανόμενη στο λεηλατημένο κορμί της πόλης .<br />Αναζήτηση από ρωγμή σε ρωγμή , από ΄πόνο σε πόνο, από χαρακιά σε χαρακιά.<br />Αναζήτηση του ωραίου, του καθάριου και του πάναγνου, στα λασπόνερα και στα νεκροτομεία .<br />Αναζήτηση πίσω από σφαλιστά παράθυρα και κλειδωμένα μάτια.<br />Αυτή η πόλη σε πνίγει με τα ίδια της τα χέρια.<br />Ερημωμένη, από ανθρώπους ,κατοικημένη από σφάλματα.<br />Απλώνεις το χέρι στο σκοτάδι, ψάχνοντας κάποιο στήριγμα<br />Και αγγίζεις την σκόνη<br />Ότι αγαπάς μετατρέπεται σε στάχτη που χάνεται στον βραδινό αέρα.<br />Πως μπορείς να κρατήσεις το άυλο?<br />Να φυλακίσεις το τίποτα?<br />Αφού τα χέρια σου τρέμουν, τα πόδια σου δεν σε κρατούν . </span></strong><br /><strong><span style="color:#666666;">Να προχωρήσεις μπροστά δεν μπορείς, αναγκαστικά οπισθοχωρείς , και καθηλώνεσαι σε αναπηρία σε μια βελούδινη ,κεντημένη με αναμνήσεις πολυθρόνα.<br />Αλυσοδεμένος με αόρατα δεσμά να παρακολουθείς τις σκιές στους τοίχους.<br />Η παράσταση της ζωής σου . Άχρωμη. Άπιαστη.<br /> Σκιά που ακολουθεί τις σκιές της νύχτας. </span></strong><br /><strong><span style="color:#666666;">Και εσύ καθηλωμένος, χωρίς επιλογή να την κοιτάς που απομακρύνεται και να δακρύζεις, να την κοιτάς που χάνεται σέρνοντας τα βήματα της τα ασθενικά και να μην έχεις το κουράγιο να αρθρώσεις μια λέξη, ένα «γύρνα». </span></strong><br /><strong><span style="color:#666666;">Μόνο δάκρυα, δάκρυα μετάνοιας. </span></strong><br /><strong><span style="color:#666666;">Δάκρυα που πέφτουν σαν τις σταγόνες της βροχής στα φύλλα.</span></strong><br /><strong><span style="color:#666666;"> Και οι σκιές στους τοίχους σου χαμογελούν <br />Και η καρδιά σου δεν αντέχει άλλο πόνο….φτερουγίζει μακριά σου στα άστρα</span></strong>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115880645863114662?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1156253718418146682006-08-22T16:32:00.000+03:002006-08-22T16:35:18.446+03:00<span style="font-family:verdana;"><strong>-Θυμάσαι τις εποχές που κοιτούσαμε τα αστερία να πέφτουν.? Οι πεθαμένες ευχές μας , οι χαμένες ελπίδες μας.. Και εμείς αγκαλιασμένοι στην δίνη ενός άγριου τυφώνα να ατενίζουμε το μέλλον με τα μάτια μας γεμάτα από το γκρίζο της ξεθωριασμένης μας ζωής. Θυμάσαι? Η μήπως η μνήμη σου στοιχειώθηκε από φαντάσματα αδικοχαμένων αναμνήσεων..<br />-Δεν θυμάμαι, δεν σκέφτομαι, δεν νοσταλγώ. Τα μάτια μου καήκανε από το φως της πτώσης .Το μυαλό μου σαγηνεύτηκε από τις φωνές των σειρήνων. Οδηγούμαι ηθελημένα σε μια πλάνη έγχρωμη. Σε βραδιές αϋπνίας με την σκέψη να ταξιδεύει πέρα από τους μαυροφορεμένους ορίζοντες του μυαλού. Σε μέρη ανεξερεύνητα , σε κορμιά ασπίλωτα, να κουρνιάζει, σε ψυχές αμόλυντες, σε καρδιές δανεικές να ριζώνει, να χαράζει με νύχια σημάδια και να τρέφεται με λόγια απάτης. Δεν θυμάμαι, δεν ωφελεί η θύμηση, πονάει, στοιχειώνει, θεριεύει…Δεν ωφελεί σου λέω , με ακούς?<br />-Σε ακούω παντού….Μέσα μου κυλάς και ρέεις, σαν αίμα, σαν νερό και οξυγόνο. Κλυδωνίζεις το κορμί μου με τις λέξεις σου. Σου αφήνομαι, σαν άνθος που πριν προλάβει να ανθίσει μαράθηκε, από αναξιότητα Καταδικασμένος στην αιωνιότητα να υποφέρω και να μην ξέρω το γιατί, να αγνοώ τι μου ματώνει την ψυχή. Να αγνοώ και να απορρίπτω την ηδονή, την ευχαρίστηση , την απόλαυση, Το χάδι , το φιλί, το άγγιγμα το φευγαλέο, το ψεύτικο. Να αναγνωρίζω τον πόνο, να μετράω τις ενοχές του πάνω μου, με τις άκρες τον δαχτύλων μου, να καίγομαι αλλά να μην αποτραβιέμαι. .Να ζυγιάζω την χαρά με την δυστυχία.<br />-Σώπασε ! Πονώ, ματώνω , Δεν το βλέπεις ?.Βάλε το χέρι στην καρδιά να νιώσεις τους χτύπους τους αργούς τους πένθιμους. Οδεύουμε σταδιακά σε μια κηδεία .Για ποιον κλαίμε , για ποιον θρηνούμε ? Την ζωή που αφήσαμε πίσω μας ! Την δειλία που δεν μας επέτρεψε ποτέ να πορευτούμε, τον έρωτα τον χαμένο στο πεδίο της μάχης , την ελπίδα της ψευδαίσθησης. Τον αναστεναγμός της φαντασίας . Μην δακρύζεις…Μην αισθάνεσαι….Μην εκφράζεσαι….Είσαι διάτρητος και διάφανος σαν τα σύννεφα, θα σε πετύχουν εύκολα τα βέλη της μοίρας, του πόνου της ξεπεσμένης ματαιοδοξίας…Μην δακρύζεις δεν ωφελεί….Όλα τα δάκρυα κάποια στιγμή τελειώνουν αφήνοντας πίσω τον πόνο να σέρνεται γυμνό στο χώμα που καίει, στο χώμα που λαχταρά ,στο στρώμα που κοιμίζεις την μοναξιά σου με θρήνους τις νύχτες….<br />-Η αλήθεια σου σκοτώνει περισσότερο και από την ίδια την μοναξιά.. Ο παράφρων επιδέχεται νοσηλεία, ο μοναχός ανέχεται περιστασιακά κάποια συντροφιά, ο δυστυχής όμως τριγυρνάει ματαίως σέρνοντας τα βήματα του στην αναζήτηση κάποιου κορμιού που θα στεγάσει την ψυχή του. Λυπάμαι για όσα τόλμησα να σκεφτώ και δεν έπραξα, απλώς πέταξα στα βάθη του μυαλού μου κλειδωμένα, επτασφράγιστα μυστικά καλά κρυμμένα. Για όλα αυτά που τόλμησα να δω και για εκείνα που δεν είχα την δύναμη να αντικρίσω. Λυπάμαι για τα χρόνια που σπατάλησα κρύβοντας τον εαυτό μου, από το ναυαγισμένο μου εγώ, το είδωλο μου από τις ρωγμές του καθρέφτη μου, τον αποτροπιασμό μου για την ύπαρξη μου. Την σθεναρή μου θέληση να αγγίξω το ανέγγιχτο, να συλλαβίσω το ανέλεγκτο, με χρώματα και παύσεις χαμένες στην δίνη του χρόνου. Να ορίσω το παρόν ,αγνοώντας το παρελθόν και αψηφώντας το μέλλον….Τελικά όλη μου η ζωή υποκινείται από την λύπη….Δεν επιζητώ όμως την λύπηση πόσο περισσότερο τον οίκτο σου που καθρεφτίζεται σε αυτό το άψυχο βλέμμα….Φεύγω η μοναξιά μου γέμισε με τα κενά σου, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να λεχθεί, όλα ειπώθηκαν, είτε με λέξεις, είτε με νεύματα ,είτε με βλέμματα ,με χειρονομίες άκομψες, ατσούμπαλες…..Σε ευχαριστώ για την αλήθεια που μου έδειξες, ενώ τόσα χρόνια αρνιόμουν πεισματικά να αντικρίσω και μαζί να αντικρίσω και τον ίδιο μου τον εαυτό….</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115625371841814668?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1153163144349801122006-07-17T22:04:00.000+03:002006-07-17T22:05:44.363+03:00<span style="font-family:verdana;"><strong>Εγκλωβισμένος στην ασφάλεια και στην αφάνεια που σου προσφέρει το σκοτάδι.<br />Με χέρια τρεμάμενα ψηλαφίζεις τις σκιές στους τοίχους. Τόσο οικείες μα και ταυτόχρονα τόσο απόμακρες.<br />Η φαντασία σου , παίζει περίεργα παιχνίδια. Μεταμορφώνει τις σκιές σε αγγέλους, δαίμονες, πρόσωπα αγαπημένα ,θαμμένα στην λήθη του χρόνου, σε ήρωες παραμυθιών ,σε χρώματα που ποτέ δεν αντίκρισες γιατί θα έκαιγαν τα μάτια σου.<br /> Χαμογελάς διστακτικά. Φυσάς τον καπνό από το τσιγάρο σου και τον κοιτάς καθώς αιθέρια προορίζεται προς το ταβάνι του σκονισμένου σου δωματίου.. Εύχεσαι να ήσουν καπνός. Αεικίνητος, άπιαστος, αόρατος. Εγκαταλείπεις το σώμα σου και ίπτασαι στο ταβάνι .Σαν πνεύμα, σαν φάσμα, σαν τους αγγέλους που μίσησες, σαν τους δαίμονες που καλωσόρισες εγκάρδια. Ταξιδεύεις στο σκοτάδι της πόλης, κάτω από μισοσβησμένα φώτα, σε στενά σοκάκια γεμάτα υγρασία που στάζει πόνο και θλίψη. Σταγόνα σταγόνα, δάκρυ ,δάκρυ. Σε δρόμους άγνωστους, χωρίς προορισμό ,σε αδιέξοδα χωρίς επιστροφή.<br /> Αναζητείς πίσω από μισόκλειστα παράθυρα την ευτυχία.<br />Πίσω από σκουριασμένες σήτες , πίσω από κλειδωμένες πόρτες και λέξεις. Θησαυρός χαμένος στα βάθη κάποιου ναυαγίου.<br />Κοιτάς δειλά το εσωτερικό , επιφυλακτικός για το θέαμα που θα αντικρίσεις.<br /> Κάποιο ζευγάρι κάνει έρωτα. Στιγμές έκδηλης τρυφερότητας που ποτέ δεν κόσμησαν το ασθενικό σου κορμί.<br /> Πόσο λαχταρούσες μερικά πεταχτά φιλιά, ντυμένα με όρκους αιώνιας αγάπης, μερικά ματωμένα χάδια, ένα βλέμμα γεμάτο με ψεύτικες υποσχέσεις .Ένα βλέμμα θα σου ήταν αρκετό, και ας διάβαζες σε αυτό την αρχή και το τέλος…Ένα βλέμμα στο οποίο θα χανόσουν και θα πνιγόσουν με όλο σου το είναι. Αρκούσε ο πνιγμός για να νιώσεις ζωντανός. Τώρα απλώς ασφυκτιούσες παγιδευμένος μέσα στο ίδιο σου το σώμα.<br />Στρέφεις το βλέμμα σου στο κενό. Σχεδόν μισείς τον εαυτό σου για όλα αυτά που δεν τόλμησε να πει και να πράξει. Μισείς την δειλία σου. Η σκιά του ανεκπλήρωτου κουρνιάζει μέσα σου και σε ζεσταίνει.<br />Συνεχίζεις το ταξίδι σου στην ηρεμία της νύχτας. Σε ένα δωμάτιο κάποιος σχεδιάζει την φυγή του. Αποκομμένος από όλους. Αθόρυβος και διακριτικός, άυλος, διάφανος .Η ύπαρξη του εγκλωβισμένη σε τέσσερις λευκούς τοίχους. Η θέληση του καθηλωμένη.<br />Όσο ζούσε δεν έζησε τίποτε. Τώρα που αποφασίζει να πεθάνει, για πρώτη φορά στην ζωή του ζει, τουλάχιστον μπορεί και αισθάνεται, τον φόβο με την λαχτάρα της λύτρωσης.<br />Το μόνο συναίσθημα που ένιωσε ποτέ. Μια ασημένια σφαίρα, διαπερνάει το στήθος του , φυλαχτό στην θέση της καρδιάς. Οι τοίχοι γεμίζουν από ζεστό αίμα. Τοιχογραφίες θανάτου, δημιουργημένες από παράφρονα τεχνίτη, μόνο που ο καλλιτέχνης πέθανε. Κρίμα που δεν θα αναγνωριστεί ούτε μετά τον θάνατο του.<br /> Κλείνεις τα μάτια σου και τον θρηνείς σιωπηλά, διακριτικά ,όπως ήταν και όλη η ζωή του. Σιωπηλή.<br />Επιστρέφεις στο σώμα σου, κουρασμένος, συναισθηματικά διαμελισμένος.<br />Η ζωή μάχεται μέσα σου τον ερχομό του θανάτου.<br />Συλλογίζεσαι την τρυφερότητα, την στοργή , την αγάπη που ικέτευσες και ποτέ δεν σου χαρίστηκε. Τον οίκτο και την συμπάθεια.<br />Ικέτης ...μουρμουράς μέσα στο σκοτάδι…<br />Επαίτης της ζωής και Ικέτης του θανάτου.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115316314434980112?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1152498693361225482006-07-10T04:14:00.000+03:002006-07-10T19:18:18.836+03:00<strong><span style="font-family:verdana;">Αποκοιμισμένος σε ερείπια αναμνήσεων .<br />Σκεπασμένος απο την πυκνή ομίχλη του νου.<br />Η μετάβαση απο την ψευδαίσθηση στην πραγματικότητα είναι επίπονη.<br />Τείχη υψώνονται ενάντια στην αλήθεια.<br />Κελιά κλείνουν ισοβίως, σκέψεις ανεκπλήρωτες συναισθήματα ανείπωτα.<br />Η δυσκολία της πραγματοποίησης.<br />Η μη αποδοχή της μοναξιάς.<br />Η πλήρης ύπαρξη της ανυπαρξίας.<br />Παύση. Ανάσα που χάνεται στην δυστυχία της νύχτας .<br />Η σκέψη συνομιλεί με την σιωπή.<br />Διάλογος νοητός με μηδενική κατάληξη.<br />Απόρροια της μοναξιάς.<br />Η γλυκόπικρη αίσθηση του ανεκπλήρωτου χαράζεται στα δυό σου χείλη.<br />Συνειδητά δημιουργημένες ψευδαισθήσεις ,πολύχρωμες, ευχάριστες, αποκομμένες απο παιδικό όνειρο.<br />Η αφή σου είναι αιθέρια .<br />Τις αγγίζεις απαλά μες στο σκοτάδι<br />Ψηλαφίζεις με τις άκρες των δαχτύλων σου τις πτυχές τους.<br />Φοβάσαι μην τις σπάσεις,<br />Φοβάσαι τα κομμάτια που θα χωθούν μέσα σου αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια.<br />Τις μεταμορφώνεις σε πρόσωπα, σε συναισθήματα.<br />Σε ότι πόθησες και δεν απέκτησες<br />Σε ότι ένιωσες και σε σκότωσε<br />Σε ότι δεν σου ανταποδόθηκε ποτέ.<br />Δακρύζεις.<br />Αιωρείσαι μεταξύ πραγματικοτήτας και ψευδαίσθησης.<br />Όλη την νύχτα παλεύεις με τους δαίμονες σου<br />Την μοναξιά, την απομόνωση, την τρέλα, την απογοήτευση.<br />Γεύεσαι τις στάχτες της ίδιας σου της ύπαρξης .<br />Βυθίζεσαι στην λησμονιά.<br />Η σιωπή σου, βασανισμένη θρηνεί.<br />Ξύπνημα...μια στιγμή ζωής που χάνεται απότομα.<br />Επιστροφή στην Λήθη.<br />Κοιτάς τα αστέρια , τις ετοιμοθάνατες ευχές σου.<br />Τις ξεχασμένες ελπίδες σου.<br />Κατάρρευση .<br />Άγνωστη πτήση χωρίς επιστροφή στο πουθενά,στο τίποτα.<br />Σε αυτό που σε στοιχειώνει ,αυτές τις νύχτες της αιώνιας μοναξιάς.</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115249869336122548?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1150424532592404892006-06-16T04:14:00.000+03:002006-06-16T05:25:12.126+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><strong>Κάθομαι μόνος στο σκοτάδι.<br />Κοιτάζωντας την ζωή που άφησα πίσω μου<br />Να σέρνει μισοπεθαμένη τα βηματά της σε πατώματα σάπια.<br />Να γδέρνει με τα νύχια της τους τοίχους<br />Και ο Θόρυβος να κάνει το κορμί μου να ρηγεί.<br />Προσμένω τον Θάνατο να έρθει και να με πάρει.<br />Η ζωή μου γύρισε την πλάτη, την κοιτώ που απομακρύνεται<br />Λύτρωση απο τον πόνο που μου προκαλεί<br />Δεν εχω καμία ελπίδα πλεόν, καμία λαχτάρα.<br />Τα πάντα γύρω μου είναι ψεύτικα.<br />Ακόμη και η ίδια μου η ύπαρξη μια ψευδαίσθηση.<br />Κανείς Θεός δεν είναι άξιος να σώσει την ψυχή μου απο το ναυάγιο.<br />Αναρωτιέμαι ποιός είμαι και τι θα μπορούσα να είχα γίνει.<br />Ρωτάω τον καθρέφτη μου που σπάει σε κομμάτια.<br />Ώστε αυτό είμαι λοιπόν, ένα κομμάτι απο το σπασμένο μου είδωλο.<br />Ένα ασήμαντο μέρος ,απο ένα ψευδές σύνολο..<br />Αμάρτησα ενώπιον σου Κύριε.<br />Γεύτηκα τη ζωή γουλιά γουλιά, και τώρα που της ρούφηξα το μεδούλι την απαρνίεμαι.<br />Κόρεσα την δίψα μου με το δηλητηρίο της και απέκτησα ανοσία στον Πόνο.<br />Είμαι δειλός Κύριε.<br />Δειλός και μικρός ενώπιον σας .<br />Αν είστε Σωτήρας κύριε οπλίστε αυτό το τρεμάμενο χέρι , με θέληση ,να σωθώ...<br />Όχι...όχι απο τις αμαρτίες μου....<br />Αμάρτησα συνειδητά ενωπιόν σας, περιγελώντας την χάρη σας.<br />Και το χάρηκα,το βιώσα , με όλες μου τις αισθήσεις....<br />Η σάρκα μου είναι καταδικασμένη να γίνει στάχτη, να επιστρέψει στο χώμα , να το θρέψει ...στάχτη στη στάχτη.....άνεμος στον άνεμο.<br />Μα αν είστε λίγο ελεήμων Κύριε<br />Βοηθήστε με να περισώσω την ψυχή μου...ότι απέμεινε πάναγνο και καθαρίο...μέσα στο σκοτάδι όπου κλείστηκε...και κυλίστηκε....<br />Επιζητώ την ελεημοσύνη σας, επικαλούμαι την παντοδυναμία σας .<br />Τιμωρήστε με γιατί υπήρξα ασύδωτος, μικροπρεπής και οκνός , γιατί πόθησα ,χλεύασα και απαρνήθηκα....την υπάρξη σας πρωτίστως Κύριε, την υποστάση σας.<br />Την βλαστήμησα και την έφτυσα τόσες φορές, που αναμένω πως η τιμωρία που θα μου επιβληθεί,θα είναι τουλάχιστον αιώνια.<br />Αν υπάρχει η Κόλαση Κύριε εκεί καταδικάστε με, αν και η ζωή που μου όρισαν θυμίζει μαρτύριο της , μυρίζει κάψαλισμένο δέρμα και θειάφι.<br />Αν υπάρχει Παράδεισος Κύριε, γκρεμίστε τον, γιατί είναι ένα ψέμα.<br />Η ψυχή δεν περιορίζεται σε τόσο ανάξια μέρη.<br />Αν υπάρχετε ακόμα και εσείς Κύριε, αυτοκτονήστε.<br />Ο καιρός δεν ενδεικνύται για Θαύματα,πόσο μάλλον για καλοπλασμένα παραμύθια.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115042453259240489?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1150244146881691202006-06-14T02:58:00.000+03:002006-06-14T03:15:46.890+03:00Κάπως έτσι τελειώνουν τα παραμυθία. Χωρίς αίσιο τέλος.<br />To κακό επιβάλλεται στο καλό και η δυστυχία αλυσοδένει την ευτυχία. Ο θάνατος εμφυσεί την κρύα του πνοή στα μισανοιγμένα χείλη της ζωής δεσμεύοντας την ανάσα της μέσα του.<br /><br />Νεράιδες με αυτοκαστροφικές τάσεις αυτοκτονούν σπάζοντας τα φτερά τους Περνάνε την θηλεία στον λαιμό τους και κρέμονται στα δέντρα σαν άλλος Ιούδας .Κουφάρια νεκρά αιωρούνται απο τα κλαδιά των δέντρων και γίνονται βορά σε όρνεα κατάμαυρα. Πήδακες αίματος ποτίζουν την γη, που τρέφεται και θεριεύει.<br />Ξωτικά κυριευμένα από την τρέλα και την μανία επιδίδονται σε μια μάχη μέχρι τελικής πτώσης. Τα λιβάδια που κάποτε άνθιζαν τα παραμύθια, με τα ηλιόλουστα και εύθυμα χρώματα, θυμίζουν απέραντα μαυσωλεία, πίνακες που χύθηκε πάνω τους νερό και η ζωγραφιά χάλασε, σπαρμένα με πτώματα και σάρκες διαμελισμένες να στολίζουν το τοπίο που θέρισε η τρέλα στο περασμά της .<br /><br />Μανιασμένοι λύκοι ξεχύνονται από τα βουνά με μάτια στο χώμα της πορφύρας . Τα δόντια τους μυτερά , γυαλίζουν στο σεληνόφως.Έτοιμα να γευτούν τις εναπομείναντες σάρκες .<br /> Οι 7 νάνοι χαράζουν με ξυράφια τις φλέβες τους.Το αίμα τους ρέει καυτό και άφθονο στην γη,που ανοίγει διάπλατα και τους καταπίνει . Το χαρωπό τους τραγούδι σταμάτησε.<br />Η χιονάτη βιάστηκε παρά φύση από τον πρίγκιπα των παραμυθιών ή μήπως τάχα και των ονείρων?. Η παράνοια κυρίευσε την χώρα τον παραμυθιών.<br /> Ο Πινόκιο περιλούζεται με βενζίνη και εκστασιάζεται από την θέρμη της φωτιάς…Φλόγες ζώνουν το κορμί του μετατρέποντας το σε στάχτη. Η κακία βασίλισσα δεν άντεξε την ματαιοδοξία της, ,με ένα σάλτο όρμησε στον καθρέφτη της, τον έσπασε σε χιλιάδες κομματάκια που περίτρανα καρφιτσωμένα κόσμησαν το σώμα της. Ένα βιτρό αποτρόπαιης και μακάβριας ομορφιάς.<br />Η Σταχτοπούτα θάφτηκε ζωντανή μέσα στις ίδιες της τις στάχτες. Ποντίκια ντυμένοι γελωτοποιοί ρουφούσαν λαίμαργα την ζωή από τις φλέβες της .<br />Τα παραμύθια πέθαναν κυριευμένα από την τρέλα. Η Κοκκινοσκουφίτσα ψάλλει τον επικήδειο κόβοντας την καρωτίδα της. Το τοπίο βάφεται κόκκινο. Μυρίζει σήψη και αποσύνθεση. Κοράκια ορμάνε αχόρταγα πάνω στα πτώματα . Με μανία ξεσκίζουν σάρκες, τις γεύονται αχόρταγα...<br />Το τοπίο που άλλοτε φιλοξένησε την φαντασία, την αθωότητα και την μαγεία...ξεθώριασε...<br />Πίνακας ζωγραφισμένος από το πινέλο της τρέλας…<br />Βουτηγμένος στο αίμα και στον θανάτο.<br />Δημιουργημένος απο τα κλειστά κελία κάποιου παράφρωνα ζωγράφου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115024414688169120?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1150117066639102702006-06-12T15:19:00.000+03:002006-06-12T15:57:46.653+03:00Ο ουρανός σκοτείνιασε.<br />Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, που πλεον δεν μπορούν να συγκρατηθούν.Βαραίνουν και ξεχύνονται με την μορφή βροχής προς την γη.<br />Τροφή που για τα άνθη που λιμοκτονούν και μαραίνονται κάτω απο την περηφάνεια τους.<br />Λύτρωση για αυτούς που σέρνουν αμαρτίες και θύμησες στο περασμά τους ,σαρωτικές, κομμάτι μιας σάρκας βασανισμένης, εμπλουτισμένης με σημαδία, απο ξυραφία, απο αγαπές, απο αναμνησείς ,απο πόνο και πόθο. Σημάδια ανεξίτηλα που δεν σβήνουν στο πέρασμα του χρόνου. Καλά κέντημενα , περίτεχνα, πάνω σε μια σάρκα με ημερομηνία λήξης .<br />Τατουάζ διαχρονικό...δεν απαλείφεται, επεκτείνεται με το πέρασμα των ετών ,με την μετάβαση απο το ένα συναίσθημα στο άλλο.<br /><br />Δημιουργείται απο τα βιώματα σου ...και εσύ δεν μπορείς να σταματησείς την αναπτύξη του, να θέσεις κάποια όρια ,να πεις ως εδώ ήτανε....το παρακολουθείς που τόσα παράδοξα διακοσμεί την σάρκα σου...με σχέδια ακατανόητα....και αποτρόπαια στην θέα...Αλλά δεν θες να σταματήσεις την εξελίξη του. Προτιμάς να σε πνίξουν τα ίδια σου τα χέρια παρά να μην κουβαλάς πάνω σου, τα σημαδιά που σου θυμίζουν ποιός είσαι και τι έπραξες,πως τα απέκτησες, πως έχτισες αυτό το παραδόξο οικοδόμημα που στέγασες μέσα όλα σου τα συναισθήματα.....Ανακαλείς συναισθήματα που κατασπαράζονται βίαια απο τις αναμνήσεις. Ξεθάβεις αναμνήσεις που σκοτώνονται απο το παρόν.Νιώθεις την σάρκα σου να καταρρέει και να καταστρέφεται απο το βάρος του σημαδιού που σκάλισες με τα ίδια σου τα χέρια.Δεν αντέχεις και υποχωρείς αδύναμος. Οπλίζεις τον εαυτό σου με όση θέληση σου απέμεινε και σκίζεις τις σάρκες σου σε κομμάτια....η αντοχή σου εξαντλήθηκε και το σημάδι σε κυρίευε και σου έτρωγε τα σωθικά μέρα με την μέρα...Κατάφερες επιτέλους να διαγράψεις το σημάδι, μόνο που μαζί διέγραψες και τον εαυτό σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115011706663910270?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-29000647.post-1150105889753643062006-06-12T12:28:00.000+03:002006-06-12T12:51:29.776+03:00Γεώργιος Βιζυηνός-Το φάσμα μου<br /><br /><br />Μες στα στήθια η συμφορά<br />σαν το κύμα πλημμυρά<br />σερνώ το βαρύ μου βήμα<br />σ'ενα μνήμα!<br /><br />Σαν μ'αρπάχθηκε η χαρά<br />που εχαιρόμουν μια φορά ,<br />έτσι σε μιαν ώρα ,<br />μες σ'αυτή την χώρα<br />όλα αλλάξαν τώρα!<br /><br />Και απο τότε που θρηνώ<br />το ξανθό και γαλανό<br />και ουράνιο φως μου<br />μετεβλήθη εντός μου<br />και ο ρυθμός του κόσμου .<br /><br />Νιοί και νιές που περπατούν<br />και φαιδρά με χαιρετούν ,<br />η φαιδρότη των θα λείψη<br />άμα ιδούνε να προκύψη<br />η ιδική μου θλίψη .<br /><br />Ως και τα μικρά παιδιά<br />που έχουν εύθυμη καρδία<br />κάμνουν πρόσωπο θλιμμένο<br />σαν με βλέπουν να διαβαίνω<br />τον ορφανεμένο.<br /><br />Εις τον πρίνο ,στην ελιά<br />τα γλυκόφωνα πουλιά,<br />που 'ναι για να κελαηδούνε,<br />και τον ίσκιο μου να ιδούνε<br />σιωπούνε.<br /><br />Και ο γαλάζιος ουρανός<br />σαν τον βλέπω , ορφανός<br />όψη στρέφει<br />φως τα ωραία του νέφη<br />δεν τα στρέφει.<br /><br />Και η θάλασσα η πλατιά ,<br />δίχως μάτια , δίχως 'φτιά<br />όταν νιώση το αργό μου βήμα ,<br />ησυχάζει πια το κύμα,<br />σαν να κλαίη ;Αχ ,τι κρίμα!<br /><br />Στο λιβάδι το βαθύ<br />η φωνή μου να ακουσθή,<br />τα φαιδρά τα πεταλούδια<br />παραιτούνε τα λουλούδια,<br />τα τραγούδια!<br /><br />Και το ρυάκι που λαλεί<br />παραμύθια και π'λαλεί,<br />στην σκιάν μου σαν διαβαίνη,<br />σιωπά και μένει<br />και δεν κρένει.<br /><br />Και το αγέρι το φαιδρό<br />εις το φύλλωμα το αδρό,<br />σαν με νιώση<br />δεν μπορεί πλέον να δώση<br />αρωμάδα τόση .<br /><br />Μον' ο άγριος ο βοριάς<br />κρύος, μελανής θωριάς<br />καβαλλάρης πάνω στ'ατι<br />και διατάττει.<br /><br />"Και αν σε δω παντοτεινά,<br />εις τον ψεύτη κόσμο αυτό<br />την χαρά σου στερημένος<br />είσαι ξένος!"<br /><br />Βάλτο στέμμα κατά γή,<br />δεν είναι χαράς πηγή,<br />σκήπτρο το κρατούν και οι λύκοι,<br />όχι ανάκτορα και οίκοι,<br />γη σου ανήκει.<br /><br />Μες στα στήθια η συμφορά<br />σαν το κύμα πλημμυρά<br />σέρνω το βαρύ μου βήμα<br />σ'ενα μνήμα ....<br />Τον σταυρό τον αψηλό<br />αγκαλιά γλυκοφιλώ,<br />το μυριάκριβο ονομά της,<br />κι απ'τα χώματα της<br />η φωνή της η χρυσή<br />με καλεί " έλα και σύ<br />δίπλα στο ξανθό παιδί σου<br />και κοιμήσου!<br /><br />Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29000647-115010588975364306?l=isangfortheswans.blogspot.com' alt='' /></div>Elemental_Nauseahttp://www.blogger.com/profile/07492919504984371083noreply@blogger.com20